Giovanni Bernardone urodził się w Asyżu, na początku lat 80-tych XII wieku. Ojciec wołał na niego „Francesco” – Francuzik, prawdopodobnie dlatego, że młody chłopiec fascynował się historiami prowansalskich trubadurów. Pochodził z bogatej rodziny i marzył o karierze rycerza. Nawet nie podejrzewał, jaką drogę przygotował dla niego Pan.

Jako dwudziestolatek, Franciszek został wzięty do niewoli i wtedy zaczęło się jego nawrócenie. Po roku, Bernardone wykupił swojego syna z rąk nieprzyjaciela. Franciszek długo chorował, a gdy już wyzdrowiał, postanowił zaciągnąć się do armii papieskiej. Jednak w drodze, doznał objawienia i wrócił do Asyżu, gdzie nie potrafił już cieszyć się bogatym i rozrzutnym życiem.

W 1206 roku dopełniło się jego nawrócenie. Wtedy też do Franciszka w kościele św. Damiana przemawia Ukrzyżowany Chrystus i odkrywa przed nim Jego powołanie. Jednak ojciec Świętego nie godzi się z decyzją syna i stawia go przed sądem biskupim. Franciszek, wierny zasadzie ewangelicznego ubóstwa, wyrzeka się rodzinnego dziedzictwa i zdejmuje z siebie ubranie.

Na swojej zakonnej drodze podejmuje się wielu prac: zajmuje się trędowatymi, żebrze na rzecz odbudowy kościoła Matki Boskiej Anielskiej (zwanego pieszczotliwie Porcjunkulą – małym kwiatkiem) i kościoła św. Damiana; podejmuje się ewangelizowania saracenów. Gromadzi wokół siebie uczniów i razem przemierzają świat, by modlić się i nawracać ludzi przez głoszenie słowa o Bogu. Pod koniec życia, Franciszek otrzymuje dar stygmatów: 5 ran na dłoniach, stopach i w boku, odzwierciedlających rany Chrystusa umarłego na krzyżu.

Dnia 3 października 1226 roku, po długiej chorobie Franciszek umiera. Dwa lata później papież Grzegorz IX, serdeczny przyjaciel założyciela Franciszkanów, ogłasza Franciszka Świętym, a jego święto ustanawia na 4 października, rocznicę jego pochówku.

Dzięki Niemu, Kościół bogatszy jest o Zakony Franciszkanów i Klarysek. Z inicjatywy Świętego powstaje też Franciszkański Zakon Świeckich (popularnie nazywany Tercjarzami).

„Panie, uczyń ze mnie narzędzie Twojego pokoju”

Istota duchowości franciszkańskiej zawarta jest w tekstach założyciela Zakonu. Nade wszystko zaleca On żyć Ewangelią. Uczeń Chrystusa powinien wyróżniać się pokorą, a na jego twarzy powinna odbijać się Boża radość, a serce przepełniać miłość do braci – stworzeń Bożych. Najwyższą cnotą powinno być ubóstwo. Najpiękniejszym dziękczynieniem za dzieło stworzenia jest Pieśń Słoneczna (odsyłacz do Pieśni), wyśpiewana przez prawie niewidomego Franciszka w pobliżu kościoła św. Damiana.

Fakty z życia świętego Franciszka mieszają się z legendami narosłymi wokół jego osoby. Tym lepiej... Cuda, jakie działy się przez Jego ręce długo będą prowadzić ludzi do Boga w imię pokoju i miłości. Prostota, zaufanie, modlitwa, entuzjazm, ubóstwo, miłość i pokora – to przepis na zbawienie. Jak do tej pory… skuteczny. Wystarczy spojrzeć na zastępy franciszkańskich świętych.

Kontakt

FUNDACJA BRAT SŁOŃCE
ul. Hetmana Żółkiewskiego 14,
31-539 Kraków
REGON 122414276
NIP 6751462135
KRS 0000397954
BNP PARIBAS 75 1600 1013 1849 4935 4000 0001

BIURO FUNDACJI
ul. Hetmana Żółkiewskiego 14,
31-539 Kraków
tel. +48 12 42 31 898, +48 12 42 86 118
+48 605 252 270
e-mail: biuro@bratslonce.pl
e-mail: sekretariat@bratslonce.pl
e-mail: pomagam@bratslonce.pl

Bądź z nami w kontakcie!